Nu na bijna 2 maanden terug van de filepijnen is er een hoop verandert.
Ik ben deels als persoon , ben weer bewuster van problemen van anderen.
In de Filipijnen heb ik een daarom ook dekens gedoneerd, en ben ik met veel kinderen uit de Filipijnen vrieden geworden , vele van hen hebben mij op face boek toegevoegd (http://www.facebook.com/ali.syed.796)
De eerste dagen bij House of Refuge: wennen. De eerste dag heb ik mijn backpack in het hoekje van m'n nieuwe kamer gezet; fijne kamer! Hier kan ik het zeker de komende tijd uithouden. Nadat ik de hele staff heb ontmoet krijg ik een korte oriëntatie over het werk hier van ate (zuster) Grace. S middags zie ik dan eindelijk de kids. 34 welgeteld. Wauw, wat een warm welkom geven ze me! Een voor een komen ze me gedag zeggen en van hun blije gezichtjes word ik ook helemaal vrolijk, het voelt al aardig vertrouwd hier.
What is in a language? So interesting after 5 years through studying intensive tagalog (filipino) I learn, more and more, deeper and deeper.
My guro’s/maestro’s/titsers say (a lot) they explained me pasok, to enter, pumasok ka, you enter. Pasok by itself is not good, because who is entering? Who else is behind the fence hiding, waiting to be fed as well? So in dutch we would ask, where to enter, front door, backdoor, kitchen door? In tagalog it is understood, where you enter.
Het zal je verbazen hoe getalenteerd de meest onopvallende mensen kunnen zijn. Ik heb op de Filipijnen tijdens het project een meisje leren kennen met een talent waar je u tegen zegt.
Robegene heette zij.
Robegene was een bijzonder onopvallend meisje die zich graag op de achtergrond hield.
Maar juist omdat zij zich terugtrok viel zij op in mijn ogen.
Ik heb haar een keer per toeval horen zingen en sindsdien was ik erg geïnteresseerd in dit meisje.
Via een blog van een andere Wereldsupporter dit liedje tegengekomen. Zoo mooi... Kippenvel, tranen in m'n ogen en er nu 200% van overtuigd dat ik met mijn opleiding Voeding & Dietetiek iets in de ontwikkelingshulp wil gaan doen!
"I just want them to know
That I gave my all, did my best
Brought someone to hapiness
Left this world a little better just because...
I was here..."
Wauw we zijn nu ruim een maand terug in Nederland.
En wat mis ik de Filipijnen!
Het is heel bijzonder om te zien hoe dankbaar de mensen zijn met hetgeen dat ze hebben. In materiaal gezien, is dit namelijk niet veel. Wel hebben ze elkaar, ze leven echt, proberen er het beste van te maken en zijn altijd blij. Hier ben ik me nog bewuster van geworden.
Eén vraag houdt me altijd bezig met betrekking tot mijn vakgebied. Deze vraag is zoals ik heb aangegeven in mijn vorige blog komt voort uit het zien van armoede in de sloppenwijken van Buenos Aires. Is architectuur in staat überhaupt bij te dragen aan een betere wereld en op welke wijze dan? Daarnaast schuilt er een contradictie in de hoeveelheid hulp die gegeven wordt. Hoe ver moet helpen gaan? En tot slot is de situatie waarin architectuur tracht bij te dragen een punt om nader te beschouwen. Op welke manier is de bijdrage van architectuur afhankelijk van de gekozen situatie?
Ik zit in Nicaragua, maar waarom nu eigenlijk? Wat zoek ik hier? Mijn drijfveer komt uit de zomer van 2011 waar ik in Buenos Aires heb geholpen met de bouw van een huis in sloppenwijk “ La Matanza”, met de hulporganisatie Habitat. Deze ervaring heeft er toe geleid dat ik de rol van architect zoals ik hem altijd heb geïnterpreteerd ben gaan herdefiniëren. Voorheen droomde ik ervan om één van de weinige architecten te worden die de vrije hand zou krijgen in het ontwerp van een invloedrijk en imposant publiek gebouw ergens in de wereld.
